Υπάρχει όντως αποβιομηχάνιση στην Θεσσαλονίκη , όντως πολύς κόσμος μένει άνεργος . Πραγματικότητες ή γενικότητες που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Το γιατί κλείνουν οι βιομηχανίες μάλλον έχει να κάνει με το ότι οι κακοί καπιταλιστές θέλουν περισσότερα κέρδη αλλού και πιο γρήγορα . Δεν είναι του παρόντος ποστ αντικείμενο η παγκοσμοποίηση και οι συνέπειές της. Ούτε μπορώ να πω κάτι παραπάνω και πιο ενδιαφέρον από τα πολλά που λέγονται τις τελευταίες μέρες για το τι οφείλει ένα κράτος να χρηματοδοτεί.
Η απορία μου πάντα ήταν γιατί αυτοί που μένουν άνεργοι από μια δουλειά, περιμένουν πάντα άνωθεν βοήθεια, είτε αυτή λέγεται κρατική επιδότηση, είτε επαναλειτουργία του εργοστασίου , είτε οτιδήποτε άλλο. Ρε παιδιά ένα εργοστάσιο που το εγκαταλείπει ο ιδιοκτήτης του μάλλον είναι τελειωμένο, ή τουλάχιστον όχι τόσο αποδοτικό όσο αντίστοιχα άλλα.
Η μεγαλύτερη απορία μου ήταν η εξής , καλά από αυτούς κάποιοι είναι προχωρημένης ηλικίας , δεν μπορούν εύκολα να προσληφθούν αλλού ή να επιμορφωθούν σε άλλο αντικείμενο, πιθανότατα να μην τους θέλουν και σε άλλες δουλειές. Έζησα δύο αντίστοιχες περιπτώσεις όπου η μία έζησε το δράμα της ανεργίας μέχρι που βγήκε στη σύνταξη λίγα χρόνια μετά, ο άλλος βρήκε καλύτερη δουλειά. Κάποιοι όμως είναι 20, 30, 40 χρονών, γιατί τόσες οιμωγές. Γιατί κάποιοι από αυτούς δεν προχωρούν σε δικές τους επιχειρηματικές κινήσεις , αν όχι μεμονωμένα, σε μικρές ενώσεις 5- 10 ατόμων. Μη μου πείτε δεν έχουν κεφάλαια, γιατί πολλοί ανοίγουν μαγαζάκια μετά.
Η επιχειρηματικότητα που βλέπω να αναπτύσσεται είναι του επιπέδου ατομικής επιχείρησης , καφετέριας, σουβλατζίδικου. Δεν είδα κάποια προσπάθεια συνένωσης δυνάμεων. Δεν είδα ανώνυμες εταιρίες με μετόχους που να μην είναι της ιδίας οικογένειας, δεν είδα επιχειρηματίες με διάθεση να κάνουν δουλειές. Γνώρισα πολλούς που περιμένουν να κάνουν αρπαχτή, να πάρουν το χ έργο από τη χ υπηρεσία να πάρουν προμήθειες λόγω του τάδε γνωστού κλπ.
Από τους ντόπιους επιχειρηματίες που γνώρισα εγώ και δεν είναι λίγοι τα τελευταία χρόνια , αυτοί οι λίγοι που θέλησαν να κάνουν δουλειά σταμάτησαν λόγω δυσκινησίας συστήματος είτε δημοσίου ( κυρίως ), είτε ιδιωτικού.
Υπάρχει μια εχθρότητα προς την επιχειρηματικότητα, η οποία εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Καταρχήν με τη σύγχυση της έννοιας της εταιρικής περιουσίας με την ατομική. Ένας επιχειρηματίας με τα κέρδη του έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει, να κτίσει βίλες, να κάνει άλλες δουλειές κοκ. Αν κάποια στιγμή κρίνει πως πρέπει να κλείσει την επιχείρηση δεν σημαίνει πως πρέπει να τον κρεμάσουμε στην πλατεία, υπάρχει διάφορη εταιρική περιουσία ( elementary ….).
Έπειτα με την αδυναμία συνεργασίας που διακρίνει όλους τους επιχειρηματίες. Παροιμιώδης και η υπερβολική ανάμιξη υπηρεσιών και την υποχρέωση να ακολουθούνται διαδικασίες αντιπαραγωγικές. Το πόσες υπηρεσίες και διαδικασίες εμπλέκονται από τη σύσταση έως τη λύση μιας εταιρίας νομίζω πως είναι εξωφρενικό ( εφορία, επιμελητήρια, ασφαλιστικοί οργανισμοί, τελωνεία, δικαστήρια, ΟΑΕΔ, επιθεωρήσεις εργασίας υγείας και δεν συμμαζεύεται. ) . Άκουσα πως στη Βουλγαρία μια εταιρία συστήνεται σε μία ώρα , σε ένα γραφείο. Ένας εργολάβος ( ξέρετε αυτοί οι κακοί που κτίζουν τα σπίτια μας ) μου έλεγε πως σε έργο 300 χιλ του κόστισε το ΙΚΑ άλλες
Η τεράστια απορία μου ήταν πάντα τι κάνουν όλοι αυτοί οι νέοι που σπουδάσαν οικονομικά, μάνατζμεντ και μάρκετιγκ και δεν ξέρω τι άλλο και πολλοί από αυτούς έχουν και λαμπρά μεταπτυχιακά . Εντάξει κάποιοι το έκαναν για να μπουν στις δουλειές των μπαμπάδων, κάποιοι για να έχουν χαρτιά για το δημόσιο. Δεν περίσσεψε κάποιος με άποψη αν όχι να κάνει δική του δουλειά τουλάχιστον να κατευθύνει άλλους.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου